Een uurtje in de tijd. Een uurtje van mijn tijd. Ik reis in een capsule door de tijd. En Dordrecht reist met mij mee. De straten zijn leeg. Nog wel. Naarmate het uur vordert zijn de momenten dat de Noordendijk leeg is steeds zeldzamer. De stad is kleiner, anders, zo van boven. Alles lijkt dichterbij. Een krantenbezorger bezorgt één krant op de Noordendijk. Een vrouw op een fiets laat haar hond uit. Ze zwaait naar me. Ik zwaai terug. Heel even in dit uur met elkaar verbonden. Wat doe ik hier. Ik kijk en leef, een uur lang. Naar hoe de zon op komt. Ik ben de enige. De Noordendijk is geen moment meer leeg. Dordrecht slaapt nog half. Maar de dag begint. Een uurtje van mijn tijd. Een mooi uurtje.

Gerard Zwinkels