Ik prijs me gelukkig. Ik ben de waarnemer en heb geluk. De zon breekt door. Op de daken liggen nog plassen van gisteren. Het eerste wat opvalt zijn de vogels: die vliegen, vredig. Er is harmonie buiten.
Te zien is de skyline van Rotterdam; maar daar gaat het niet om. Het gaat om Dordrecht. In het westen Groothoofd (nog steeds zonder punt), de molen, de grote kerk (met Dordtse vlag).
Vanmiddag was ik daar nog ter nagedachtenis van een bekende Dordtenaar. Het leven eindigt, althans vooralsnog. Dordrecht hopelijk niet. Er ligt zo’n 1000 jaar historie aan mijn voeten. Wat zou de waarnemer zien over 1000 jaar?
Je neemt ook waar wat je niet ziet. Geen vliegtuigen bijvoorbeeld. Die zie ik toch altijd wel in de sequoia?
Zien-waarnemen-denken. Dat proces gaat heen en weer. Zo is het bedacht en zo moet het zijn.

Het blijft vredig. Auto’s rijden keurig op de Noordendijk. Vrijwel allemaal ook keurig met licht aan. Zo hectisch het dagelijks leven kan zijn. Zo harmonieus ziet Dordrecht er dit uur uit. Het kan dus wel.
Het eerste (tuin) licht floept aan. Onbekenden zwaaien. Ik zwaai terug. Ik ben bekend. Ik ben de waarnemer. Plots is de begeleider er. Lennart neemt de foto: “ zie dat je een schaakshirt aan hebt, vast over nagedacht”. Klopt, zo zijn schakers. We nemen waar. Op een bord met 64 velden en 32 stukken. Veel zien we ook niet.
Ik ben weer terug in de echte wereld. Het was prachtig.
Ik prijs me gelukkig.

Ton Slagboom