The show must go on!

De keten van het waarnemen kan niet verbroken worden. Dat legt de voorstelling stil. Doordat de ‘echte’ Waarnemer op deze grijs-zonnige dag ziek is ben ik de stand-in.

Vanuit het Venster zie ik de dag verschieten, vervalen en ontkleuren. Ik sta 3 tellen en een voorbijganger zwaait, in hem herken ik de warme bakker uit vervlogen tijden.

De rest van het uur sta ik met een glimlach op mijn gezicht. Ik voel me een wuivende sirene die alle voorbijgangers de weg wijst. Automobilisten kijken omhoog, fietsers staan stil en voetgangers lopen langzaam door.  En zoveel mensen zwaaien terug. Wat een leuke mensen in mijn stad.

Voor het ware Hemelvaartsgevoel sta ik echter toch niet hoog genoeg.

Ik blijf nog een tijdje stevig met twee voetjes op de aarde; en glimlachen.