Mijn zilveren horloge ruilde ik in voor gouden wijzers van de Grote Kerk. Goud door de ondergaande zon.

Tijd staat in verbinding met energie. Bovenop het huis en beneden op het plein. Mijn ogen zoeken de stilte van de stad, van de bomen, de gebouwen, de torentjes, de bruggen, de Euromast.

En toch trekken mijn ogen naar wat beweegt, naar energie, de auto’s, de fietsers, pizzabezorgers, wandelaars, voetballers, bioscoopbezoekers. Naar meeuwen, vliegtuigen, pluisjes, hommels en een luchtballon.

Ik stond hoog maar gelijk aan mijn Dordrecht. Ik kreeg als theatermaker mensen aan het zwaaien, aan het lachen, soms een tikje verlegen.

Het zilver zit weer om mijn pols, vol energie. De tijd vliegt, maar dit uur stond stil.

                                             Margriet