Het is het vroege tijdstip dat het bijzonder maakt, niet de zonsopkomst, want de zon gaat schuil achter een wolkendek. De vroege ochtend is van de vogels, de meeuwen voor de bioscoop, de eenzame fietsers en de vroege automobilisten. Ik sta op het eiland van Dordt, met aan de ene kant de Papendrechtse brug en aan de andere kant de Zwijndrechtse brug. Vrachtwagens schuiven van Noord naar Zuid en Zuid naar Noord over de brug. In de verte is ook de hoogbouw van Rotterdam zichtbaar, met een knipperende lamp op de Euromast.
Er stopt een scooter, een stelletje zit erop. Hij kijkt achterom, omhoog. Ben ik een waarnemer, of toch een voyeur?
Gaten in het wolkendek, de wolken bovenop verlicht door de zon. En dan mooie lichtbundels door het wolkendek, eerst één, dan twee en dan steeds meer.
een busje seint, de bestuurder zwaait. Ik neem waar en ik word waargenomen. En dan, aan het eind van het uur is daar de zon, alsof hij zeggen wil: Ik ben er echt wel hoor, deze ochtend van jouw zonsopkomst, als Waarnemer van Dordrecht! En dat was ik, één van de 732 waarnemers.
Heel bijzonder.