Ik stap het raam binnen, er hangt een wolk boven de stompe toren van Dordrecht.
De zon moet nog opkomen.
Een meeuw wordt verjaagd door een merel.
Een enkele fietser en auto rijdt voorbij, het is rustig.
Langzaam beginnen de wolken roze te kleuren, wat een prachtig gezicht is.
Ik kijk naar de brug naar Papendrecht voor de opkomende zon, maar daar drijft een grote wolk binnen.
Een prachtige zonneharp ontstaat.
Er komen meer auto’s en fietsers, een enkeling zwaait, leuk wat interactie.
De spoorburg gaat omhoog, dus ook boot verkeer.
Al kijkend  over Dordrecht groeit bij mij het besef dat ik me voor het eerst in mijn leven, verbonden voel met een stad, Dordrecht.
Ik ben eindelijk thuisgekomen.